SEN suydun ben toprak,
önce usul usul vurdun kıyılarıma,
huzur bulduğum; sesindi,
gözlerimi kapatıp dinlediğim.
yorguluğumu alan;yakamozdun,
bakmaya doyamadığım.
bakışlarıma renk veren;maviliğindi,
baktıkça büyüyen sevgimdi,gözbebeklerimde.

şimdi bu resim gibi yüz çevirdin bana
yüzünü seçemiyorum artık.
sen misin değilmisin bilemiyorum.

önce yüzünü unutacağım,
sonra hatıraları,senden kalan ne varsa unutacağım.
sesin huzur vermiyor artık.
ay bulutların arasında ,olmuyor artık yakamoz.
çarşaf sandığım yüreğin meğer bir girdapmış.
ben başımı yasladıkça beni derinlerine çeken.

sonra adını unutacagım,
andıkça yüreğim sızlamayacak,
artık lodos olmayacak
çünkü sen de olmayacaksın.